وقتي كه تنها ميشم ، تنهايي آبم مي كنه

 

زندگي يواش يواش غرق سرابم مي كنه

 

تا مي خوام روشني روز و تو چشمام ببينم

 

تلخي و تيرگي ها غرق خوابم مي كنه

 

اونقده سنگينم از سنگيني خستگي ها

 

كه خود خستگي هم خسته خطابم مي كنم

 

غصه ي تنهاييم رو اشك چشمام پر مي كنه

 

سوزش اشك چشام داره حبابم مي كنه

 

تويه حجم دل من اونقده مرده آرزو

 

كه يه روز دست زمونه مياد كتابم مي كنه