با من بمان

بی نوايی و تنگ چشمی را از دلم ريشه کن ساز و از بيخ و بُن برکن؛

اندکی نيرويم بخش تا بتوانم بار شادی ها و غم ها را تحمّل کنم.

نيرويی به من ارزانی فرما تا عشق خود را در خدمت و کمک، ثمر

بخش سازم.

توانی به من عطا فر ما که هيچ گاه چيزی از بی نوايی نستانم و در

برابر گستاخ و مغرور، زانوی دنائت* خم نکنم.

قدرتی به من بخشا تا روح خود را از تعلّق به جيفه*های ناچيز

روزگار بی نياز کنم و از هر چه رنگ تعلّق پذيرد، آزادشسازم.

و نيرويی به من ده تا قدرت و توان خود را از روی کمال عشق و

نهايت محبّت تسليم خواسته ها و رضای تو کنم.