بی ‌گل رویت نــــــــــدارد، رونقـی بستــــــان مـــا


بی حضورت، هیچ نـــــوری نیست، در ایوان مـــا

گر بسامـــــان ســـــر کویش رسی ای بـــــاد صبح

عرضه داری شرح حـــــال بی ســرو ســــامان ما

در دل ما، خار غم بشکست و در دل غــــــم، بماند

چیست یاران، چاره غمهــــــــای بی‌پایــــــان مــا؟

دوستــــــان، گویند دل را صبر فرمــــــــایید صبر

چون کنیم ای دوستان، دل نیست در فـــــرمان ما؟

در فراقش نیست یـــــا رب زندگــــــانی را سبب

سخت رویی فلک یـــــــــا سستی پیمـــــان مـــــا

در فراق دوست، دل، خون گشت وخواهد شد بباد

دوستان بهر خــدا جــان شمــــــا و جـــــــــان ما

در فراقش، بعد چندین شب، شبی خــــواهم ربـود

می‌شنیدم در شکــــر خواب از لب سلطــــــان ما

بار هجر ما، که کوه، از بردن او عـــــاجز است

چـــــــون تحمل می‌کند گویی دل سلمـــــــان مــا؟